Mijn bevallingsverhaal: “één keer maar nooit meer”

by Survival Guide To Adulthood
Mijn bevallingsverhaal: “één keer maar nooit meer”

Negen maanden leef je ernaar toe; de bevalling. Het pijnlijke eindexamen dat nog moet worden afgelegd voor je de hoofdprijs in ontvangst kunt nemen. Je kunt je voorbereiden wat je wilt, maar elke bevalling is anders, en daarmee is ook elk bevallingsverhaal anders. Je hoort ze wel eens die succes verhalen, plop en de baby is eruit, maar helaas ook de bevallingen waar alles wat minder vlotjes verloopt. Natuurlijk je hoopt op dat succes, maar tegelijkertijd vrees je voor het ergste. Dit is mijn bevallingsverhaal: één keer maar nooit meer”

37 weken

Dat ik nou niet perse om de bevalling aan het springen was hebben jullie al eerder kunnen lezen in mijn artikel bevalangst, maar dat het zo een snelle wending zou aannemen had ik mij niet kunnen bedenken. Vrijdag 15/10/2021, de dag dat ik 37 weken was zou ik een controle hebben op het ziekenhuis. Mijn bloeddruk was namelijk al meerdere keren veel te hoog geweest en ik ondervond daar de nodige klachten van. Dat ik zwangerschapshypertentie had was al een feit, en ik had ook al de nodige uurtjes aan de CTG doorgebracht.

Mijn bevallingsverhaal: “één keer maar nooit meer”
Voor de zoveelste keer aan de CTG

Ergens was de hoop dat de bloeddruk niet verder zou gaan stijgen, maar die dag kreeg ik te horen dat het niet langer verantwoord was om zo door te lopen. Aan mijn waardes te zien was de hoge bloeddruk omgeslagen in pre-eclampsie en het gevaar dat ikzelf en de baby achteruit zouden gaan was een te groot risico.

U heeft een uur om uw spullen te pakken”

“En nu?“ Vroeg ik aan de dienstdoende gyneacoloog? “Nou het is niet verantwoord u nog langer zo door te laten lopen, dus we hebben besloten dat de baby vanavond nog gehaald gaat worden”. Ik voelde een brok in mijn keel ontstaan. Deze had ik nog niet zien aankomen. Ergens was ik voorbereid dat de baby eerder gehaald zou worden maar ik dacht misschien bij 38/39 weken. “U heeft een uur om uw spullen te pakken en dan zien we u graag terug op de afdeling van het geboortehuis”. Vol ongeloof stapte ik op m’n scooter naar huis en belde ik junior op dat hij maar vlug moest komen want ze gaan de baby halen.

Het lijkt wel een hotel!

In het LUMC in Leiden aangekomen werden we naar onze verloskamer gebracht. Ik weet nog dat ik tegen junior zei dat het wel een hotel leek! Tot in de puntjes verzorgt, wat een mooie kamer. Hier zag ik mezelf wel in alle rust bevallen. Om 16.00 uur kwam de verpleegkundige mij aan de CTG leggen en daarna zou de arts komen om uit te leggen wat er zou gaan gebeuren.

Na lang wachten kwam de arts pas om 20.00 uur en ze kwam met slecht nieuws. Er was helemaal geen plek voor mij om daar te bevallen, of beter gezegd; er was een personeels tekort (dank u wel corona) en ze kon ons niet garanderen dat we de hulp zouden krijgen die wij nodig hadden. Ze stelde voor om ons naar een ander ziekenhuis te verplaatsen, maar geen enkel ziekenhuis in de regio had plek. We moesten uitwijken naar Den Haag.

Oh oh Den Haag mooie stad achter de duinen

21.30 uur; Junior en ik zijn weer in de auto gestapt richting Den Haag. Het Westeinde was het winnende ziekenhuis dat plek had voor ons. We hadden nog niet gegeten dus eerst nog maar even snel door de MCdrive. Eenmaal in het Westeinde aangekomen werden we naar onze kamer gebracht. Dit leek niets op de verloskamers van het LUMC. Wat een oude pauper bende ik kon wel janken en zag mijn vredige bevalling aan mijn neus voorbij gaan. Om 23.00 uur werd het ballonnetje geplaatst die zou moeten zorgen voor de nodige ontsluiting, en we besloten maar snel te gaan slapen. Het was een lange dag.

Mijn bevallingsverhaal: “één keer maar nooit meer”
Ballonnetje net geplaatst en nog zin in de bevalling

3 centimeter ontsluiting

De volgende ochtend om 7.00 uur kwam de arts checken of het ballonnetje al wat los was geraakt, dan zou er namelijk genoeg ontsluiting zijn (2 a 3 centimeter) om de bevalling te gaan laten beginnen. De arts trok een paar keer aan de vervelende koude rubberen slang die langs m’n been bungelde maar helaas nog geen ontsluiting. Hoe kan dit? Ik had immers de halve nacht wakker gelegen van de rug weeën. De conclusie was dat ik tot 11.00 de tijd kreeg om tot 2 centimeter ontsluiting te komen anders moest ik helaas nog een dag langer met het ballonnetje blijven lopen. Ik besloot een rondje ziekenhuis te gaan doen, lopen zou de rek wat bevorderen. Alles zodat het ballonnetje er maar uit kon want comfortabel was het niet te noemen. Om 11.00 uur kwam de arts met goed nieuws; 3 centimeter ontsluiting, dus laat de bevalling maar beginnen.

Aan de opwekkers

Het infuus voor de weeën opwekkers werd aangesloten en al snel begonnen de eerste weeën zich aan te dienen. Ik was super nerveus maar tegelijkertijd dacht ik; als dit het is dan ga ik dit rocken! Ik voelde me sterk en kon de weeën goed weg puffen. Maar helaas was dit van korte duur door de weeën opwekkers kreeg ik te maken met flinke weeënstormen die zich vlug achter elkaar aandienden. Gelukkig had ik de week ervoor nog alle videos van de verlosmoeder gekeken, en was ik me ervan bewust dat ik niet alleen aan bed gekluisterd hoefde te zijn.

Mijn bevallingsverhaal: “één keer maar nooit meer”
Gelukkig heb ik de allerliefste vriend!

De verpleegkundige stelde voor om op de skippy bal te gaan zitten met mijn boven lichaam leunend over de rand van het bed. De weeën werden steeds heftiger, maar echt pijn deed het niet, het was voornamelijk zeer uitputtend. Gelukkig heb ik de allerliefste vriend die mij er volledig doorheen coachte door mee te puffen en door druk op mijn onder rug te geven terwijl de weeën kwamen. Na een flinke poos was dit ook niet meer vol te houden en besloot ik met skippy bal en al onder de douche te gaan. Heel fijn dat je dus met een draadloze CTG en infuus paal gewoon onder de douche kunt, wat een uitkomst!

Allergisch voor de ruggenprik!

Rond 14.15 uur hield ik het ook onder de douche niet meer vol. Telkens als ik een poging naar het bed gaan wilde doen, kwam er weer een flinke storm aan weeën voorbij. Ik schreeuwde dat ik nu toch wel echt iets tegen de pijn wilde hebben. Op dat moment werd mij verteld dat de ruggenprik voor mij niet mogelijk was aangezien ik allergisch ben voor het stofje lidocaine. Dit zou eveneens betekenen dat ik niet verdoofd zou kunnen worden mocht ik gehecht moeten worden achteraf.

De enige optie voor mij was de morfine pomp, waar ik bij voorbaat van had gezegd dit niet te willen. Op dit moment kon het mij niets schelen ik moest iets hebben en snel ook! De weeën volgde zo snel achter elkaar dat ik het gevoel had geen adem meer te kunnen halen. De morfine pomp werd aangesloten en ik mocht zelf op het knopje drukken om mijzelf een shot morfine toe te dienen, dit was hemels! Doordat demorfine het scherpe randje van de weeën afhaalt kreeg ik weer nieuwe energie.

10 CM ontsluiting, persen maar!

Het is 17.00 uur ik lig op mijn zij en roep naar Junior dat ik de baby nu toch echt niet langer meer binnen kan houden, ik MOET persen NU! Op dat moment zijn de artsen druk bezig met de overdracht want de avondploeg neemt het op dat moment over. Ik hoor nog een man roepen; “u moet even wachten mevrouw we moeten eerst kijken of u wel voldoende ontsluiting heeft”. Op dat moment kijk ik Junior geschrokken aan en denk ik: “Are you kidding me?! Op het moment suprême krijg ik een mannelijke arts?!”.

De arts doet de final check en zegt dat ik 10CM ontsluiting heb en dat ik mag gaan persen. Ik wordt op mijn rug gedraaid om de bevalling te starten. Een rug bevalling wilde ik juist niet, maar op dat moment kan ik door de spanning en de nog razende morfine door mijn lijf hier niets over uitbrengen.

Ik doe wat de arts me verteld en op elke wee pers ik zo hard als ik kan. Er gaat maar 1 gedachten door mijn hoofd en dat is; “Steph persen tot je erbij neervalt die baby moet er ASAP uit!”. Na nog geen 10 minuten persen komt onze Louie ter wereld. Ik ben volledig in shock want voor mijn idee werd hij er echt uit getorpedeerd. Ik had inmiddels zo hard geperst dat zelfs alle aderen in m’n gezicht waren gesprongen. Junior pakt Louie aan en legt hem op mijn borst. Eindelijk het is voorbij.

Nageboorte en hechten

Doordat ik mee deed aan een medische studie van het LUMC moest de navelstreng eerst helemaal uitgeklopt zijn voor deze doorgeknipt kon worden. Dit leek een eeuwigheid te duren, terwijl ik mij intussen druk aan het maken was waarom in vredesnaam de placenta er nog niet uit was. Door bevalling verhalen van diverse vrienden was ik bang dat ik straks ook geopereerd moest gaan worden als de placenta niet snel los zou komen. De art trok een paar keer aan de navelstreng en vroeg mij mee te persen, daar was de placenta gelukkig!

Na een grondige inspectie van een placenta die veelte klein bleek te zijn, kreeg ik te horen dat er enkel nog even gehecht moest gaan worden. Ik had al begrepen dat dit zonder verdoving moest, dus ik was voorbereid op het ergste. De arts zei dat het wel zou meevallen aangezien ik zojuist een hele bevalling had gerockt dus hoe erg kon dat hechten zonder verdoving nou zijn? Nou bij elke steek die hij deed moest ik mij verbijten, maar ik wilde mij ook niet laten kennen. Na 10 min zat het hechten er gelukkig op en kon ik ademhalen. De bevalling was klaar.

Mijn bevallingsverhaal: “één keer maar nooit meer”
De bevalling zat er eindelijk op

Mijn ongezouten mening

Als ik mijn bevalling vergelijk met de bevalling van andere mag ik echt niet klagen. Ik had een vrij vlotte bevalling en alles liep redelijk zoals de artsen hadden verwacht. Vooral het pers gedeelte ging heel vlot en de arts vertelde mij dat de gemiddelde pers tijd rond een uur ligt. Toch heb ik de bevalling als een onmenselijke taak ervaren.

Zoals eerder al genoemd is de ene bevalling de andere niet, en iedereen ervaart het weer anders. Ik weet nog dat ik de eerste 2 weken echt heb gedacht; “één keer maar nooir meer, ik neem nooit meer een tweede!”. Al die moeders met die ”zodra je kind op je borst ligt ben je alles weer vergeten” onzin kletsen volgens mij ook maar wat. Ik beleefde dit totaal niet zo en voelde mij daardoor direct schuldig naar de kleine Louie toe. Ik voelde niet meteen die roze wolk en die overvloed van liefde. “Wat is er mis met mij? Krijg ik nu een depressie?” waren dingen die meteen door mijn hoofd schoten.

Nu een aantal weken later kijk ik er heel anders op terug. Ik ben trots op mijzelf en op mijn lichaam dat ik instaat ben gewoon een klein mensje op de wereld te zetten. Ik moet niet boos op mezelf zijn voor de gevoelens die ik op dat moment had, maar ik moet het omarmen, gevoelens mogen er zijn ongeacht deze positief of negatief zijn. Deze gevoelens moeten ook de ruimte kunnen krijgen en dat is oké. En wat is moeder natuur toch een prachtig fenomeen nu ik een aantal weken na de bevalling alweer denk; “nou dat viel toch eigenlijk best mee? Was het nou echt zo erg?” Laat die tweede maar weer komen haha!

Hoe heb jij jouw bevalling ervaren? Ik ben erg benieuwd! Het zou leuk zijn als je jouw bevallingsverhaal in de comments wilt delen:)

Heel veel liefs!

You may also like

3 comments

Steffanie 24 november 2021 - 19:56

Ik had het geluk dat ik wel in het geboortehuis mocht bevallen, toen was het gelukkig nog niet zo druk.
Mijn bevalling luidde zich bij 38 weken en 3 dagen in met gebroken vliezen tijdens het doen van de was op don 11.30u. In de middag op controle, maar verder was alles nog rustig, dus weer naar huis. Om 1900u weer terug, want toen werden ze regelmatiger. Helaas zetten de weeeen en ontsluiting niet heel erg door (4 uur lang geen vordering), dus ook ik kreeg uiteindelijk wee-opwekkers. Ruggenprik kreeg ik ook, maar die verdoofde niet goed de plek (geval apart daarin) dus de rugweeeen bleven heftig. Op een gegeven moment was ik zo uitgeput, dat ik dacht: doe maar een keizersnede, ik trek dit niet meer. Maar toen zat ik al op 8 cm! Dus werd ik aangemoedigd en geholpen om toch door te zetten en kreeg ik nog meer
opwekkers.
Het persen duurde bij mij 39 minuten, dus geleidelijker, en dankzij een knip ben ik niet uitgescheurd. Ook ik ben op mijn rug bevallen, ik wilde graag op all
Fours, maar door wisseling van de dienst, kon dat niet omdat de verloskundige daar geen ervaring in had. Maar op dat moment vond ik alles prima. Op vrijdagochtend 8.51u kwam Joey ter wereld, in stuitligging. (Dus de hele nacht bezig geweest, haha..)Ik vond het wel spannend ook, omdat een stuitbevalling toch wat risico’s kan hebben, maar gelukkig perste ik zijn hoofdje ook vlot eruit. (Dank aan de oergenen ;)) Ik moest nog wel onder narcose om de placenta te verwijderen, want die kwam er niet helemaal uit. Gelukkig daarvoor nog wel op huid op huid kunnen liggen en Joey aan de borst laten drinken.
Toen ik weer terugkwam na de operatie, voelde ik mij heel emotioneel. Het besef kwam toen pas.. wat was ik trots en opgelucht. Ik had ook behoorlijke angst (nachtmerries dat ik zou overlijden tijdens de bevalling), maar gelukkig is dat geen realiteit geworden. Nu al bijna 12 weken trotse mama. En nog steeds wel onzeker over van alles en nog wat, maar dat zal jij ook vast ervaren (en wie weet nog een blog over schrijven ;))
Ik zei al direct na de bevalling; ik ben best wat gewend qua (pijn)grenzen verleggen met sporten, maar bevallen is toch echt ‘next level’ Respect voor alle mama’s!!

Reply
Survival Guide To Adulthood 24 november 2021 - 20:22

Wauw wat mooi dat je dit wilt en durft te delen. Wat een ervaring he zo een bevalling. Door de situaties die zich tijdens deze bevalling hebben voorgedaan, zoals op de rug moeten bevallen, weet ik wel dat ik een eventuele volgende keer meer op mijn strepen ga staan. Maar doordat het de eerste keer was wordt je ook overweldigd door alles wat er gebeurd. Je weet niet wat je overkomt. Heftig ook dat je nog geopereerd moest worden voor de placenta, dit was echt een grote angst van mij. Maar wat mogen we trots zijn! Van moeilijk zwanger worden naar beide nu een kersverse moeder zijn!
#trots!

Heel veel liefs!

Reply
Bea 29 december 2021 - 00:33

Bij mij begon het om 4:15 ‘ s nachts met het breken van mijn vliezen met 37 + 6. Een uur later begonnen langzaam de weeën. Het voelde als ongesteldheids kramp. Ik weet nog dat ik dacht: als dit het is dan wordt het easy, i can do this. Helaas was dat het niet zo easy. Rond 8:30 was ik in het ziekenhuis (ik zou in het ziekenhuis gaan bevallen vanwege een hoog bmi). Rond 10:00 zat ik op 2 cm en begonnen de weeën ook erger te worden. Ik was voorbereid op weeën in mijn buik en rug maar ik kreeg ze ook in mijn bovenbenen. Ik denk echt dat dit het ergste was van de hele bevalling, wat een ellende. Zo ontzettend veel pijn en kon maar heen fijne houding vinden. 3 uur later zat ik nog maar op 3 cm. Ik wisselde van bed naar de douche en weer terug. Ik heb in totaal denk ik wel 4 uur onder de douche gezeten, daar waren de weeën het beste weg te puffen. Weer een paar uur later zat ik eeeindelijk op 6 cm en wilde ik graag een ruggenprik, ik was zo moe, ik kon echt niet meer. In de tijd dat ze de anesthesist aan het halen waren voelde ik ineens een enorme druk alsof ik moest poepen. Ik was on 40 min ineens 4cm verder en dus op 10 cm. Geen tijd meer voor de ruggenprik, het was tijd om te persen! Ik zat echt in een soort bubbel tijdens het persen, ik weet er nog maar weinig van. Mijn man zei dat hij me niet herkende, bij had me nog nooit zo hard en gefocust bezig gezien haha. Na 35 min persen om 18:08 was daar een lief klein meisje, Saar. De placenta kwam al na 10 min na 2 keer persen. Ik was helaas wel flink uitgescheurd. Ik had een derde graads subtotaal ruptuur ofzoiets. Heftig in ieder geval. Ik werd na 1,5 uur knuffelen met Saar weggereden naar de operatie kamer waar ik onder verdoving van een ruggenprik gehecht werd. Na een uur op de uitslaapkamer mocht ik gelukkig weer terug naar mijn man en Saar en omdat het al zo laat was en ik nog verdoofd was mochten we een nachtje blijven en konden we de volgende ochtend lekker naar huis.

Herkenbaar wat je schrijft. Eerst dacht ik echt er komt never nooit een tweede kindje, dit was echt vreselijk. Maar nu, 13 weken later kijk ik er positief op terug. Dat heb ik toch maar even gedaan, een mens op de wereld gezet, echt bizar! Van te voren werd mij verteld dat alles moeilijk zou gaan en ik overal last van zou hebben vanwege mijn bmi maar alles is helemaal goed gegaan. Trots op mezelf en trots op alle mama’s die dit hebben gedaan en nog gaan doen!

Reply

Leave a Comment

Survival Guide To Adulthood maakt gebruik van cookies. Heb je hier geen bezwaar tegen? Klik dan op 'Accepteer' Dankjewel! Accepteer Lees meer

Privacybeleid & Gebruiksvoorwaarden