BE YOUR OWN HERO | “VOLWASSEN” ZIJN HOE MOET DAT?

by Survival Guide To Adulthood

“Volwassen” zijn. Wat klinkt dat woord toch heerlijk in de oren. 

Hoe langer ik naar dit woord kijk, en dit woord hardop uitspreek, hoe vreemder het klinkt in mijn oren. “Volwassen” zijn is iets onoverkomelijks, iedereen krijgt er ergens in zijn/haar leven mee te maken, of je nou wilt of niet volwassen worden is part of the deal, en ja we zullen er maar mee moeten dealen!

Op 4 April van dit jaar verscheen er een artikel in het NRC over volwassen worden: ” Veel dertigers van nu zijn afhankelijk van financiële steun van hun ouders. En een band plakken lukt ook niet altijd. Volwassen zijn zien we vooral als een vorm van gedrag, in plaats van een staat van zijn. En dat gedrag bestempelen we online ironisch als adulting”. Ik stond perplex toen ik dit artikel las, een artikel vol met vele voorbeelden van Millennials die zo gezegd “slecht” zijn in het volwassen worden.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben ook niet direct het boegbeeld voor iemand die “volwassen” is, ook ik modder maar wat aan in het moeras der volwassenheid. Maar toch enkel en alleen al bij de titel van dit artikel voel ik mij aangesproken. Ik mag dan nog geen 30 zijn maar ook ik val in de doelgroep die ze millennials noemen. Volgens het artikel mag je jezelf volwassen noemen wanneer je voldoet aan de, naar mijn mening, zeer ouderwetse drie-eenheid van volwassenheid- vaste baan, eigen (koop) huis, getrouwd zijn en kinderen hebben. En eerlijk is eerlijk, ik voel de druk steeds meer als blijkt dat dit dingen zijn die niet altijd perse binnen handbereik zijn, maar juist mijlen ver weg lijken.

Een kleine reflectie naar mijn eigen stand van “volwassenheid” in vergelijking met de ouderwetse drie-eenheid volgens het artikel; Vaste baan heb ik, maar dit betekend niet dat ik hier wil blijven voor de rest van mijn leven, koophuis niet, getrouwd en laat staan kinderen nog verre van! Vervolgens tillen de schrijvers het nog een niveautje hoger want volgens hen zou een volwassene weten hoe ze een band moeten plakken, kunnen klussen in huis, en moeten weten hoeveel handdoeken je nodig zou moeten hebben. Naar mijn mening allemaal dingen die je gaande weg vanzelf oppikt, en daarbij google is my bestfriend.

Millennials zijn financieel afhankelijk van hun ouders, wat een bullshit!

Volgens het artikel zijn wij, millennials, compleet afhankelijk van de financiële hulp van onze ouders. We kunnen nog geen maand afmaken zonder dat het volledige salaris er doorheen gejaagd is en laat staan dat er gespaard wordt. Ergens zit hier natuurlijk een kern van waarheid in, maar lang niet bij elke jong volwassene is dit het geval. Als ik kijk naar mijn persoonlijke situatie, waarbij ik al vroeg op mijn eigen benen moest staan en voor mijn eigen rekeningen moest zorgen, is dit een geheel ander verhaal. Bij ons thuis heerste er een traditionele vorm op het runnen van een huishouden.  Mijn vader werkte en mijn moeder zorgde voor ons. Na de scheiding van mijn ouders moest mijn moeder noodgedwongen weer naar school om maar aan werk te kunnen komen, en met haar schrale leerlingen salaris heeft zij 3 schoolgaande kinderen moeten verzorgen. Dus opgroeien met financiële hulp van mijn ouders zat er niet in. Als ik besloot te stoppen met school, werd er van mij verwacht dat ik bovenop het baantje dat ik al had nog maar een tweede baantje moest nemen om mij in mijn behoefte te voorzien. Hierdoor heb ik geleerd  goed met geld om te gaan, en heb ik nog nooit in mijn leven een rekening niet betaald. Pretty volwassen van mij, al zeg ik het zelf.

Het wordt ons ook niet makkelijk gemaakt 

Ik vraag mij af of de schrijvers van dit artikel wel eens om zich heen kijken. Niet alleen wij zijn verantwoordelijk voor ons “volwassen” welzijn, ook het economische aspect om ons heen heeft hier invloed op. Laat mij even terug reizen naar zo een 35 jaar geleden. Mijn ouders waren toen in hun twintiger jaren en kochten toen al hun eerste huis voor maar liefst 80.000 gulden! Ik denk dat wij op dit punt met dit bedrag nog geen dixie toilet kunnen betalen. Koophuizen zijn onbetaalbaar, hypotheken worden verstrekt met ontelbare eisen, en huurprijzen stijgen de pan uit! Hoe kan er van ons verwacht worden dat wij op deze leeftijd het “volwassen” leven leiden, als de economie niet met ons mee buigt.

Dus volwassen worden hoe moet dat nu eigenlijk?

Eerlijk gezegd heb ik geen antwoord op deze vraag. Zelf weet ik ook niet wat dat volwassen worden nou eigenlijk inhoudt. Eerlijk gezegd vraag ik mij af of er ooit een punt in ons leven komt waarbij we denken; dit is het! Nu ben ik volwassen! Als ik om mij heen kijk weten de meeste “volwassenen” ook niet wat zij aan het doen zijn en rommelen ze ook maar wat aan. Ik denk dat je kan zeggen dat je volwassen bent als je verantwoordelijkheid neemt voor al je acties en je je eigen problemen kunt oplossen, met of zonder hulp. BE YOUR OWN HERO ONLY YOU CAN MAKE YOURSELF HAPPY!

You may also like

3 comments

Alexandra 20 januari 2020 - 11:04

Toen 80.000 gulden is nu 200.000 euro, inflatie en huisprijzen zijn gestegen. Voldoen doe je aan jezelf en in mijn ogen betekent dat je eigen verantwoording nemen. Ik kan geen kinderen krijgen, dus ik voldoe niet aan de maatschappij? Onzin. Het artikel doelt meer op de groep die nooit geleerd heeft eigen broek op te houden. Neem van mij aan, en ik ben nu 51, dat wat de maatschappij vindt of denkt helemaal niet zo belangrijk is. Ben jij trots op wat je hebt bereikt? Knok je voor wat jij wilt, jouw dromen? Pak jij je eigen shit op? Toppertje! Da’s nou volwassen gedrag. Volgens mij doe je het hartstikke goed.

Reply
Survival Guide To Adulthood 1 februari 2020 - 15:53

Ah zo super lief! Dank je wel!

Reply
Riek Muijen 20 januari 2020 - 21:57

Is ook niet makkelijk en los laten nog moeilijker.

Reply

Leave a Comment

Survival Guide To Adulthood maakt gebruik van cookies. Heb je hier geen bezwaar tegen? Klik dan op 'Accepteer' Dankjewel! Accepteer Lees meer

Privacybeleid & Gebruiksvoorwaarden